De lading van Liefde

Bijgewerkt op: 14 feb.

Een woord met heel veel kracht en verschillende ladingen, voor iedereen anders. Ik denk er al heel lang over om een stuk te schrijven over liefde. Daarvoor heb ik nogal wat zelfonderzoek gedaan en er staat nog veel werk te doen.


Nu weet ik: liefde is mijn intuïtie volgen, mij door mijn leer- en nieuwsgierigheid laten leiden. Liefde is uit mijn comfort zone gaan en nieuw dingen ondernemen. Liefde is onderuit gaan en dat ook mogen van mezelf. Liefde is voelen wat iets met mij doet en luisteren naar dat gevoel. Liefde is er zijn voor mijzelf, voor mijzelf komen opdagen. Liefde is dankbaar zijn voor wat er is en wie er hebben bijgedragen aan het ontdekken van mezelf, zowel de fijne als de harde lessen.


Ik kon bij het horen van het woord liefde in tranen uitbarsten en me enorm eenzaam voelen. Liefde is iets voor anderen, niet voor mij. Dat verdien ik niet.

Maar wat is liefde? Wat verdien ik dan niet? Dat wist ik eigenlijk zelf ook niet. Ik besefte niet eens wat ik niet verdiende of wat niet voor mij was weggelegd. En wat ik niet ken, kan ik ook niet geven en zeker niet voelen. Dat zijn overtuigingen die behoorlijk belemmerend werken!


Toen leerde ik over de vier bewustzijnsstaten waar beperkende overtuigingen in worden opgeslagen én hoe deze getransformeerd kunnen worden naar bekrachtigende overtuigingen!

Die inzichten brachten veel helderheid en mijn zelfonderzoek ging verder. Een paar situaties waarin je jezelf kunt kwijtraken en wat de gevolgen kunnen zijn:

  • wanneer je basisrecht om er te mogen zijn wordt beschadigd. Bijvoorbeeld door letterlijk te zeggen dat je er niet had mogen zijn of dat je een blok bent aan iemands been. Door dit te doen worden jouw grenzen overschreden.

  • wanneer je basisrecht om te handelen wordt beschadigd. Bijvoorbeeld door te negeren, lacherig of honend te doen wanneer je acties onderneemt die in lijn zijn met wie jij bent én met wat jij wilt ervaren. Door dit te doen, wordt jouw creatiekracht afgenomen.

  • wanneer je basisrecht om te mogen spreken wordt beschadigd. Bijvoorbeeld door je af te breken als je iets wilt zeggen, door je niet aan het woord te laten of een oordeel te hebben over hetgeen je te vertellen hebt. Door dit te doen wordt jouw stem om jouw waarheid te spreken van je afgenomen.


Ik was niet gewend vanuit huis complimenten te ontvangen, omdat alles wat ik was en deed werd afgekraakt of binnen een bepaalde kring werd besproken. Het was altijd gissen of wat ik deed 'goed' was. Door de cultuurschok (ouders), generatiekloof en leeftijdsverschil (met kinderen van mijn vader) én ongewenste gezinssamenstelling (samengesteld gezin) begon ik me steeds meer aan te passen aan de ander en mezelf af te zonderen. Ik realiseerde me nog niet dat aanpassen een onmogelijke taak was die ik mezelf had opgelegd.


Ik begon te vergelijken ('die ander krijgt in die situatie zo'n reactie, dat ga ik ook zo doen zodat ik ook word gezien'). Van binnen werd ik letterlijk verscheurd als iemand zei dat ik iets goed deed. Ik verwachtte het niet dat er iets aardigs gezegd werd. In de loop van de tijd sloeg deze houding letterlijk om en reageerde ik extreem tegenovergesteld. Ik kreeg letterlijk verwachtingen. Als ik geen reactie kreeg: : ''waarom zegt niemand er wat van' en als er wel iets gezegd werd, kwam mijn ego: 'ik ben zo geweldig dat ik dit kan'. Opbouwende kritiek ofwel feedback was ongewenst. Ik begon grenzen te overschrijden. Ik zag geeneens dat die er waren. Alles draaide om mij: hoe doe ik het, mag het gezien worden, moet ik nog iets harder mijn best doen of naar de hel met iedereen...


Ik had mezelf aangeleerd om niet bij mijn gevoel te komen, waardoor ik gevangen raakte in de tegenstellingen, zoals van volledig waardeloos voelen tot er mogen zijn, van slachtoffer naar held, van super down naar super opgewekt én omgekeerd. Ik dacht in polariteiten: van het ene extreme naar het andere.

Het vreemde is dat de chemie in mijn lichaam veranderde.